ครูแดง | เรื่องเล่าเขย่าขวัญ

เมื่อวานผมไปส่งลูกชายที่โรงเรียน เห็นครูคนหนึ่งกำลังทำหน้าที่จราจร โบกรถให้เด็กนักเรียนและคนทั่วไปข้ามถนน ระหว่างนั้นมีเด็กนักเรียนชายคนหนึ่งยกมือไหว้ครูคนนั้นขณะข้ามถนนเข้าโรงเรียน ภาพนี้ทำให้ผมนึกถึงครูกับเด็กนักเรียนคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว…

‘ครูแดง’ เป็นครูพละของโรงเรียนมอต้นที่ผมเคยเรียน พวกนักเรียนแสบๆ ชอบเรียกว่า ‘ครูขี้เมา’ ทว่าครูแดงไม่เคยกินเหล้าในขณะสอน ไม่เคยมีกลิ่นเหล้าตอนมาสอน ครูจะดื่มหลังเสร็จงานซึ่งก็คือหลังโรงเรียนเลิกและส่งเด็กนักเรียนบางคนที่บ้านอยู่ระหว่างทางกลับบ้านของครู

‘ไอ้ชิต’ เป็นคนหนึ่งที่เรียกครูแดงว่าครูขี้เมา แต่ก็ชอบซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ครูกลับบ้าน ข้อแตกต่างของไอ้ชิตที่เรียกครูแดงว่าครูขี้เมาต่างกับเด็กเฮี้ยวๆ คนอื่นที่เรียกกัน ยิ่งในเวลาต่อมาไอ้ชิตแทบจะเคารพและนึกถึงครูแดงเสมือนพ่อคนหนึ่งเลยทีเดียว

ยูเทิร์นหน้าโรงเรียนผมซึ่งเป็นถนนซูเปอร์ไฮเวย์ ช่วงเช้าและเย็นจะวุ่นวายจอแจมาก โดยเฉพาะช่วงเช้าที่ทุกคนเร่งรีบกันมากกว่า ทั้งนักเรียนที่ขับมอเตอร์ไซค์ จักรยาน และยังพวกรถรับส่งนักเรียน มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นบ่อยๆ ยิ่งช่วงเช้ามืดหน้าหนาวบางวัน เจ็ดโมงยังมืดเพราะหมอกลงจัด มองไกลๆ ไม่เห็น ครูแดงเลยอาสามาช่วยดูแลตรงนี้ทุกวันเพื่อความปลอดภัยของนักเรียน จนเป็นภาพชินตา

ครูแดงทำหน้าที่ความเป็นครูอย่างดีเสมอมา จนวันสุดท้ายของชีวิต…

ตอนนั้นผมเรียนมัธยมศึกษาปีที่สามแล้ว ไอ้ชิตเจอครูระหว่างที่ตนเองกำลังเดินเร่ขายปลาหมึกย่างในตลาด ครูนั่งกินเหล้ากับเพื่อน ตอนแรกครูไม่เห็นมัน แต่ตอนที่ผู้ชายคนหนึ่งซื้อปลาหมึกย่างในราคาที่มัดมือชก คือตอนนั้นไอ้ชิตมันขายไม้ละสองบาท แต่ผู้ชายคนนั้นบอกว่าไม้ละบาทก็แล้วกัน แล้วก็คว้าปลาหมึกย่างในมือที่เหลือสิบไม้ไปหมด แล้วโยนธนบัตรใบละสิบบาทลงพื้นให้ไอ้ชิตก้มลงเก็บเอง

ไอ้ชิตไม่ได้ว่าอะไรตอนลงไปเก็บ เพียงแต่บอกว่าขาดอีกสิบบาทครับ แต่เขาไม่สนใจ เคี้ยวปลาหมึกคำหนึ่งแล้ววางที่เหลือลงบนโต๊ะตัวเองก่อนจะโบกมือไล่ไอ้ชิตให้พ้นจากโต๊ะ แล้วก็ยกเหล้าในแก้วกระดกจนหมด จากนั้นก็เคี้ยวปลาหมึกต่ออย่างหน้าตาเฉย

ครูแดงคงเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกับตา ครูยังไม่ได้ลุกตอนที่ไอ้หมอนั่นโยนเงินลงพื้น แต่ลุกและมาถึงทันตอนที่ไอ้หมอนั่นผลักชิตจนล้ม ครูแดงบอกว่าให้เงินเด็กไปเถอะครับ เด็กมันขยันหาเงิน ไม่ได้โกงใครแบบนี้

“มึงอย่ามาเสือกเรื่องคนอื่น” ไอ้หมอนั่นคำราม

“ผมไม่อยากยุ่งเรื่องคนอื่น พอดีเด็กคนนี้เป็นนักเรียนที่ผมสอนเอง”

“อ๋อ พวกเรือจ้าง” หมอนั่นพูดแล้วก็หัวเราะ “แต่ก็อย่าเสือกดีกว่า”

“คุณทำแบบนี้เท่ากับโกงเงินเด็ก ไม้ละ ๒ บาท คุณหยิบไป ๑๐ ไม้ก็เท่ากับ ๒๐ บาท ยังขาดอีก ๑๐ บาท”

“กูบอกแล้วไง มึงอย่ามาเสือก”

“ผมไม่ได้เสือก อีกอย่างผมพูดกับคุณดีๆ แล้วนะ ทำแบบนี้เท่ากับโกงเงินคนอื่นนะครับ”

ไอ้หมอนั่นไม่พูดต่อ มันเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ครูแดง ความที่ครูแดงสอนพละนักเรียนแทบทั้งโรงเรียนและเรียนวิชาทางพละมาโดยตรง ครูแดงจึงคล่องแคล่วหลบหมัดหมอนั่นทัน และสวนกลับไปหนึ่งหมัดแค่พอทำให้มันเซไปและหยุด แต่หมอนั่นกลับทำเรื่องที่ร้ายแรงกว่า มันทุบขวดเหล้ากับโต๊ะแตกเป็นปากฉลามแล้วพุ่งแทงใส่ครูแดง

ครูแดงหลบทันเหมือนเดิม แต่หนนี้ครูแดงไม่ได้สวนหมัดกลับ ครูคว้าเก้าอี้ไม้ตรงบริเวณโต๊ะฟาดใส่หมอนั่นสองสามทีจนล้มฟุบกับพื้น มันเงยมองและด่าออกมาอีกคำ ครูแดงงัดปลายคางมันด้วยเท้าไปอีกครั้ง มันถึงกับสลบทีเดียว

ทั้งหมดนี้ไอ้ชิตเล่าให้ผมฟังอย่างตื่นเต้น มันยังบอกว่าครูแดงให้เงินของครูเองยี่สิบบาท แล้วเดินไปส่งที่แผงปลาหมึกที่แม่กำลังย่างอยู่ แม่เองเมื่อรู้เรื่องรีบยกมือไหว้ครูแดงที่ช่วยไอ้ชิตมันตั้งหลายที

เช้ามืดวันรุ่งขึ้น หมอกลงจัด ผมเห็นครูแดงของเราทำหน้าที่จราจรหน้าโรงเรียนตามเคย ไม่ใช่ผมคนเดียว เด็กอีกนับร้อยและคนอีกนับสิบคนก็เห็น เพียงแต่แปลกที่ปกติครูแดงจะอยู่ในชุดครูพละ คือกางเกงยางยืดสีน้ำเงินขลิบขาวสองเส้น กับเสื้อพละสีแดงของโรงเรียน แต่วันนั้นครูแดงกลับใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ ซึ่งเป็นชุดที่ครูมักใส่ออกนอกบ้าน และเป็นชุดเดียวกับที่มีเรื่องช่วยชิตจากอันธพาลในตลาด

วันนั้นเกินแปดโมงเช้าแล้ว แต่ก็ยังไม่มีการเคารพธงชาติ ดูๆ พวกครูกำลังวุ่นๆ วิ่งเข้าวิ่งออกอะไรกันอยู่ ไอ้ชิตมาถึงโรงเรียนก็เอาแต่ร้องไห้ ผมกำลังคาดคั้นถามมันว่ามีอะไรหรือ ทันใดนั้นเองก็มีเด็กนักเรียนคนหนึ่งมาถึงโรงเรียนแล้วตะโกนบอกคนอื่นๆ เสียงดังว่า ครูแดงตายแล้ว!

“พ่อกูกำลังจะไปซื้อผักที่ตลาดตอนตีสี่ ก็เห็นครูแดงนอนคว่ำหน้ากับพงหญ้าข้างถนน เลือดเปื้อนทั้งตัว ไม่หายใจแล้ว”

พวกเราบางคนถึงกับร้องไห้โฮ แล้วใครบางคนก็พูดขึ้น

“เอ๊ะ แต่เมื่อเช้าเราเห็นครูแดงโบกจราจรหน้าโรงเรียนนี่”

แม้วันเวลาจะผ่านมานานเพียงใด แต่เรื่องนี้ทำให้ผมสะเทือนใจทุกครั้งเมื่อนึกถึง

error: Content is protected !!