ผีแตงโม – เรื่องเล่าสยองขวัญ

เรื่องนี้เป็นประสบการณ์ของลูกค้าผม เจ้าของเรื่องชื่อป๋าชิน แกเป็นลูกค้าประจำชอบซื้อมีดที่ร้านผมอยู่เสมอ เพราะป๋าเป็นคนชอบเดินป่า ถึงแกจะอายุเกือบหกสิบปีแล้ว แต่แกก็ยังชอบเล่นมีดอยู่ ป๋าชินเคยเจอเรื่องผีทั้งหมดสามเรื่อง และเรื่องที่แกเจอที่จะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ ทำเอาแกเลิกเดินป่าไปเลย..

เรื่องมีอยู่ว่า ย้อนไปสมัยป๋าชินหนุ่มๆ ทางบ้านป๋าค่อนข้างมีฐานะ บ้านแกเป็นตัวแทนจำหน่ายเครื่องจักรการเกษตร ทำให้ป๋าชินต้องตระเวนไปทั่วไปขายเครื่องจักร ทำให้แกชอบในการเดินทางไปโดยปริยาย แกก็นึกอยากเดินป่า แต่แกมีเอกลักษณ์คือชอบไปคนเดียว แกว่าสบายใจดี

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่บึงกาฬ แกไปพรีเซนต์เครื่องปั่นน้ำที่ฝายของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง สถานที่ที่แกบุกเบิกไปเป็นธรรมชาติ แกก็เอาเครื่องมาโชว์แล้วขอนอนค้างเพื่อนอนเฝ้าเครื่อง ผู้ใหญ่ก็อึกอัก บอกว่าพักได้แต่ค่อนข้างน่ากลัวนะ สองสามเดือนที่แล้วเพิ่งเกิดน้ำป่า ตลิ่งมันไม่ค่อยแข็งแรง

แกก็เดินไปเอาของจากตีนหมู่บ้าน เดินประมาณสองชั่วโมงเพราะถนนยังไม่ค่อยดี แล้วก็เดินกลับมาจุดเดิมคนเดียว

พอถึงจุดเขื่อนประมาณห้าโมงเย็นแกก็ง่วนกับการเคลียร์ที่ กางเต็นท์ จนไม่ได้มองบริเวณรอบๆ จนสะดุดตากับอย่างหนึ่ง คือด้านหน้าแกเป็นคลอง แกเลยตั้งเต็นท์ห่างมานิดนึงให้เห็นคลองสวยๆ ถัดไปจากเต็นท์จะเป็นป่ากล้วยต่างๆ นานา คือแกเห็นร่างร่างนึงยืนอยู่กลางแม่น้ำ เหมือนดำผุดดำว่าย แต่หันหลังให้แกตลอด แกก็นึกว่าชาวบ้านมาหาปลา คงเป็นคนท้องที่เลยไม่ได้ใส่ใจ

แกเตรียมอาหาร เหล้าขาว จนโพล้เพล้แล้ว ลุงคนนั้นก็ยังอยู่ ป๋าก็ไม่ได้สนใจตามเดิม แกก็เล่นฝาเหล้าขาวที่มีที่ดึงเล่นดังป๊อก ดังจนร่างที่อยู่กลางแม่น้ำหันขวับมามอง แกก็ตกใจแต่ไม่ได้สนใจ ก็ลงมือกินอาหารที่เตรียมไว้ จนได้ยินเสียงคนเดินข้ามน้ำ ก็เห็นลุงคนนั้นเดินข้ามน้ำมาหาป๋าช้าๆ ตัวแข็งๆ เอียงปากเอียงคอบอกว่า

“ใจดำจังนะหนุ่ม ไม่ชวนเลย”

ป๋าก็เลยชวนกินตามมารยาท หาแก้วกระป๋องอะลูมิเนียมมาเทเหล้าขาวให้กิน ลุงคนนั้นก็ถามว่าเอ็งเป็นใครเนี่ย ไม่เคยเห็นหน้าเห็นตาเลย ป๋าชินเลยบอกว่าผมมาขายเครื่องปั่นน้ำ ก็คุยกันตามปกติ

คุยไปก็มองหน้าไป ดวงตาแกจะด้านๆ ไม่มันวาวเหมือนคนปกติ ก็คิดว่าแกเป็นต้ออะไรหรือเปล่า สักพักลุงก็บอก กินทำไมปลากระป๋อง กินปลาสดๆ ของลุงดีกว่า แล้วลุงก็ควักปลามาจากข้างหลัง ป๋าชินก็คิดว่าล้วงมาจากฆ้องใส่ปลา ป๋าชินก็รีบขอบคุณ แล้วเอามาปิ้งกินพร้อมกับคุยกันอย่างสนุกสนาน

แกรู้สึกแปลกๆ ว่าปลานี่กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม พอหมดตัวที่สาม ลุงก็ควักตัวที่สี่ขึ้นมาอีก ป๋าเลยบอกลุงว่า “พอแล้วๆ ผมเลี่ยนแล้วลุง” ลุงก็บอกว่า “เลี่ยนแล้วเหรอ ลุงมีของหวาน” พูดจบลุงก็ลุกแล้วเดินไปแถวๆ ป่ากล้วย ก็อุ้มแตงโมมาลูกนึง ลูกขนาดกลางๆ ป๋าชินก็งง แตงโมที่ไหนจะมาโตแถวนี้ ป๋าชินก็คิดว่าดีเนาะ ได้กินแตงโมในป่าซะด้วย แกก็เอามีดเล่มโปรดประจำตัวมาผ่าหั่นแตงโมเป็นซีกๆ

ป๋าชินก็ยื่นให้ลุงก่อนตามมารยาท ลุงก็บอกกินไปเถอะๆ ข้าไม่ชอบ ป๋าก็เลยกิน แต่แกบอกว่ามันแปลกๆ แกมองลุงระหว่างกินแตงโมก็เห็นลุงทำท่าแบบ.. อี๋แหวะ เหมือนมองคนนั่งกินของสกปรก ป๋าก็คิดว่าลุงคงไม่ชอบของแกจริงๆ

กินจนหมดไปครึ่งลูก ป๋าก็บอกว่าพอแล้วแหละ ลุงก็บอกอิ่มแล้วเหรอ งั้นมากินปลาต่อ แกก็สงสัย ทำไมมีปลาเยอะจัง แต่แกมองไม่เห็นฆ้อง ป๋าเลยถาม “ลุง ลุงจับปลาได้กี่ตัว” ลุงก็บอก “เยอะ เยอะมากเลย” ป๋าเลยขอดูหน่อย ลุงก็เงียบ ละก็พึมพำแล้วบอกว่า “อย่าดูเลย เดี๋ยวเสียเรื่อง” แล้วแกก็ลุกขึ้นบอกว่าลุงต้องไปแล้ว ก่อนกลับก็บอก “อย่าลืมนะ แตงโมนะ” ป๋าชินก็บอกโอเคครับลุง แกก็เดินหายไปในความมืด

ป๋าชินก็เอาพวกซากปลาฝังไว้ใต้ดินกลบตามประสาคนเดินป่า พอเรียบร้อยแล้วก็นอน ตื่นมาอีกทีช่วงเที่ยงๆ ก็หันมาดูแตงโมเห็นมดมาตอมแล้ว ก็ไม่อยากกินแล้ว ก็ชะโงกมองป่ากล้วยที่ลุงเอาแตงโมมา เห็นแตงโมอีกสองสามลูกเด่นอยู่กลางป่าเลย ก็เลยว่าดีจังมีแตงโมป่าตรงนี้ด้วย จากนั้นแกก็เก็บของกลับ

พอกลับเข้าหมู่บ้านมา แกเห็นชาวบ้านมายืนรอที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเหมือนยืนรอรับแกเลย ชาวบ้านก็เข้ามาถามทันทีว่าเป็นไง นอนดีมั้ย ก็เล่าให้ผู้ใหญ่บ้านฟังว่า ก็ดีครับ สนุกสนานมากเลย มีคนมานั่งคุยด้วย ชาวบ้านก็เริ่มลุกจากเก้าอี้ตรงมาหาป๋า มาฟังเรื่องด้วย ชาวบ้านก็พูดแทรกขึ้นมาเลย “กูว่าแล้ว…”

ป๋าก็เล่าต่อว่าลุงเค้าเอาแตงโมมาให้ผมกินด้วย แปลกมากแตงโมขึ้นกลางป่า พูดจบปุ้บ ผู้ใหญ่บ้านร้องดังเลยว่า พ่อ! แล้วก็วิ่งขึ้นไปเอารูปขาวดำของผู้ชายคนนึงมาให้แกดู แล้วถามว่า คนที่ว่าใช่คนนี้เปล่า ป๋าก็บอกไม่ใช่ครับไม่ใช่ ชาวบ้านก็บอก “กูว่าแล้วว่าต้องเป็นลุงอร”

ป๋าชินก็สงสัย “ใครเหรอครับลุงอร” ผู้ใหญ่บ้านก็มองชาวบ้านด้วยสายตาแบบไม่ให้พูดต่อ แล้วแกก็ถามว่าแตงโมนี่อยู่ที่ไหน ป๋าชินก็บอกว่าอยู่ตรงป่ากล้วย ผู้ใหญ่บ้านก็จับมือป๋าเลย แล้วบอกว่า “พาผมไปดูหน่อย” ป๋าก็อิดออดบอก “ผมเพิ่งเดินลงมาใช้เวลาตั้งสองชั่วโมง จะให้ผมเดินกลับไปอีกเหรอ” ผู้ใหญ่บ้านก็บอกว่า “ถ้างั้นขี่หลังผมไปก็ได้”

ป๋าชินเลยปฏิเสธไม่ได้ ก็วางของแล้วเดินไปตัวเปล่า ผู้ใหญ่บ้านก็เดินเริ่มตาซึมๆ มุ่งหน้าไปทางป่า แกก็พาขึ้นไปบนยอดฝาย ก็ชี้ นั่นไงๆ เห็นแตงโมมั้ย ผู้ใหญ่บ้านก็วิ่งไปเลย วิ่งไปหาแตงโม ทุกคนก็เดินตามกันไป ก็เห็นผู้ใหญ่บ้านค่อยๆ เอามือลูบแตงโม เอามือปัดๆ

จากนั้นแกก็จับรากแตงโมดึงขึ้นมา แล้วรากมันก็พันติดกระดูกสันหลังมนุษย์ขึ้นมาด้วย เป็นกระดูกสันหลังทั้งแผงเลย แต่มีแค่ครึ่งบน เค้าบอกว่าน่าจะเป็นพ่อเค้า เพราะเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเกิดน้ำป่ามันไหลหลาก แล้วมีลุงคนหนึ่งชื่อ ลุงอร เดินมาชวนพ่อของผู้ใหญ่บ้านไปหาปลาด้วยกัน แล้วสองคนก็มาจับปลาที่ฝายแล้วอยู่ๆ น้ำป่าก็ไหลหลากมา พ่อกับลุงอรจึงโดนน้ำพัดไป

ชาวบ้านเจอศพลุงอรโดนน้ำพัดไปเกือบสองกิโล ศพแกก็โดนหิน กิ่งไม้ ฉีกร่างจนหลังเป็นรูโบ๋ แล้วก็มีพวกปลาเข้าไปกินไส้แกเต็มไปหมดเลยตอนคนไปพบศพ คือแบบข้างหลังแกกลวง แล้วก็มีปลาว่ายปั้บๆ เข้าไปกินตับไตไส้พุงจากทางข้างหลังแก มันเลยคลายข้อสงสัยที่ว่า ลุงแกหยิบปลามาจากไหน ตอนที่ป๋าชินบอกขอดูปลาหน่อย ตอนนั้นถ้าแกหันหลังให้ดูก็คง… โอโห้!

ส่วนแตงโม ผู้ใหญ่บ้านคิดว่าเป็นพ่อเค้า เพราะเค้าผ่าแตงโมให้พ่อเค้ากิน แล้วพ่อเค้าเป็นคนที่ชอบกินแตงโมทั้งเม็ด ซึ่งแกน่าจะโดนน้ำพัดจนไส้แตกเป็นแผลฉกรรจ์ จนมาตายอยู่ตรงนี้ แล้วเม็ดแตงโมน่าจะงอกออกมา เพราะรากแตงโมติดกระดูกสันหลังท่อนบนของศพมาด้วย นั่นคือที่มาของแตงโมที่ป๋าชินได้กินลงไป และนี่ก็คือเรื่องราวทั้งหมด

ถอดความจากรายการเดอะโกสต์เรดิโอ เรื่อง ผีแตงโม

error: Content is protected !!