กระทู้พันทิป: ไอ้แก้ว…คนอาภัพ

ตุงหลากสีผืนยาว อวดลวดลายวิบวับอยู่บนค้างไม้ไผ่ลำสูง สั้นบ้างยาวบ้างหลากหลายลวดลาย เรียงรายขนาบข้างเต็มสองฝั่งถนน ยามลมแล้งพัดแรงก็แกว่งไกวไหวพริ้วดูงามตา

ตุงคือธงขนาดยาว ชาวล้านนาแต่โบราณนิยมปักไว้ริมทางคนสัญจร นอกจากถวายเพื่ออุทิศบุญกุศลแก่ผู้ล่วงลับแล้ว ยังเป็นสัญลักษณ์ว่า ถาวรวัตถุในข่วงแก้วอาราม เช่น วิหารหรือศาลา ได้สร้างสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้ไป งานบุญกินใหญ่ทานหลวงก็กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

แก้วตื่นเต้นที่ได้เห็นตุงน้อยใหญ่แกว่งไกวเป็นทิวแถวอีกครั้ง ด้วยรู้โดยสัญชาติญาณว่า จะมีงานบุญใหญ่เกิดขึ้นแน่นอน นานแล้วที่วัดไม่มีงานฉลองใหญ่ๆ หากจะนับย้อนหลังไปก็เกินสิบปี ครั้งนี้เป็นการฉลองวิหารหลังใหม่ อันศรัทธาผู้ใจบุญคือคหบดีจากกรุงเทพฯ ได้ขึ้นมาทอดผ้าป่าร่วมสร้างอยู่หลายปี เขาเองตื่นเต้น เพราะจะได้ทำหน้าที่สำคัญอีกครั้ง

แก้วเป็นคนสติและร่างกายไม่สมประกอบมาตั้งแต่กำเนิด เมื่อโตพอรู้ความพ่อแม่ก็หนีจากไป ส่วนจะหนีเพราะความทุกข์ยากลำบากแร้นแค้น หรือด้วยเหตุผลอื่นใดไม่มีใครรู้ แต่ที่แน่ๆ เขาถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังในกระท่อมหลังเล็กปลายนา ยามนั้นเด็กชายแก้วไร้ที่พึ่งพิง ญาติพี่น้องก็รังเกียจไม่มีใครเอา

สุดท้ายท่านสมภารเจ้าวัดเกิดความเมตตาสงสาร ท่านเอามาชุบเลี้ยงจึงยังพอประคับประคองตัวเองให้มีชีวิตรอดได้ตามมีตามเกิด จะนับปีเดือนวันก็เข้าปีที่ยี่สิบพอดิบพอดี แม้สติและร่างกายจะไม่เอื้ออำนวย แต่จิตใจกลับฝักใฝ่ในทางบุญอยู่เสมอ

วันนี้เป็นวันตกแต่งเตรียมสถานที่ ผู้คนจึงมาวัดกันมาเป็นพิเศษ เมื่อเห็นเขาจัดเก้าอี้ แก้วก็จัดเก้าอี้กับเขาบ้าง แต่ขาทั้งสองข้างที่บิดงอผิดรูป เวลาเดินหัวเข่าจึงเบียดกันตลอดเวลา แม้จะเดินลำบาก แต่ก็ยังพยายามเรียงจนสำเร็จจนได้ ถึงจะใช้เวลามากไปหน่อยก็ตามที

เสียงท้องร้องเตือนก็ถึงเวลากินข้าว เวลานี้ก็แสนจะทรมานใจ กินอาหารแต่ละทีก็แสนยาก มือและแขนเหมือนมันไม่ค่อยเป็นใจ จับช้อนก็ยาก ตักกินก็ยาก ทั้งแข็งทั้งเกร็ง กว่าจะถึงปากได้ก็ตกหล่นกระเด็นไปเสียครึ่ง แก้วจึงต้องหลบสายตารังเกียจของผู้คน ไปกินในห้องน้อยของตัวเองที่หลังวัดเช่นทุกครั้ง

ยามเย็นย่ำ ตะวันคล้อยต่ำเกือบลับขอบฟ้า แก้วเดินโขยกเขยกไปหาท่านครูบาที่กำลังกวาดลานอยู่ข้างกุฏิ

“อือ…อือ…”

“อะไรของเอ็งไอ้แก้ว เอ็งจะบอกอะไร” ครูบาหยุดมือแล้วถามด้วยความสงสัย

แก้วยื่นบางสิ่งเป็นม้วนๆ ในถุงก๊อบแก๊บมาตรงหน้าท่านครูบา

“หือ ตุงหรือ จะถวายตุงหรือไอ้แก้ว ฉันเองนึกไม่ถึงเลยนะเนี่ย เอาสิ เอ้ายื่นมาแล้วรับพรนะ”

แก้วคุกเข่ากับพื้น หลับตาพนมมือรับพรอย่างตั้งใจ เขาดูดีใจเป็นพิเศษเมื่อครูบารับตุงจากเขาแล้ว

“เอ้า เอาไปใส่ค้างห้อยเสียนะไอ้แก้ว”

“อื้อๆๆๆ”

แม้พูดไม่เป็นคำแต่ครูบาก็รู้ได้ว่า เวลานี้มันดีใจเป็นที่สุด แก้วกระวีกระวาดเอาไม้ค้างตุงที่เตรียมไว้พร้อมกับถุงใส่ตุงเดินไปหน้าวัด หาทำเลที่จะปักตุงอย่างตั้งอกตั้งใจ

แก้วเห็นใครบางคน ยืนริมถนนฝั่งตรงข้าม ทำให้เขาถึงกับหยุดนิ่งตะลึงงัน ดูคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

…จำได้แล้ว คนนั้นคือแม่ของเขาเอง ต้องใช่แน่ๆ ใช่แม่แน่ๆ ถึงแม้ว่าแม่จะดูแก่ไปมาก แต่เขาจำได้ไม่เคยลืม แม่กำลังเดินขึ้นรถประจำทาง ก่อนที่จะรู้ตัวว่ากำลังทำอะไร ใจที่คิดถึงแม่ก็พาตัวเองวิ่งข้ามถนนมาได้ครึ่งทางแล้ว

โครมมมมมม!!!!

แก้วปลิวด้วยแรงกระแทกอย่างแรงของรถกระบะไปไกล อยากจะลุกแต่ก็ลุกไม่ขึ้น อยากจะพูดก็พูดไม่ออก มันทั้งเจ็บและจุก ทรมานเหลือเกิน ก่อนสติสัมปชัญญะจะดับลง เขาเห็นแต่ท้ายรถประจำทางที่วิ่งไปไกล น้ำตาเขาไหลอาบหน้าก่อนภาพทั้งหมดจะดับวูบลง

“ไอ้แก้วโดนรถชนโว้ย ไอ้แก้วโดนรถชน”

เสียงตะโกนโหวกเหวกทำเอาผู้คนแถวนั้นแตกตื่นมามุงดูกันโกลาหล เลือดออกปากออกจมูกแดงฉานกองใหญ่ ใครคนหนึ่งเข้าไปจับชีพจรดู ก็รู้ว่าเขาเสียชีวิตไปเสียแล้ว แต่มือของแก้วยังกำถุงไว้แน่น

“นั่นมันถุงอะไร ที่มันกำอยู่ในมือนั่นน่ะ”

ลุงคนหนึ่งแกะถุงนั้นออกดู เมื่อคลี่ม้วนผ้านั้นออก หลายคนถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

มันคือตุงทำมือ คงเป็นฝีมือของไอ้แก้วเอง ผืนตุงใช้ปลอกหมอนลายดอกกับผ้าขนหนูผืนเล็ก ทั้งตัดทั้งต่อหลายผืนรวมกัน กว้างบ้างแคบบ้าง ด้ายที่ร้อยต่อกันดูย่นยู่ เชือกฟางหลากสีที่ฉีกเป็นฝอยๆ ถูกร้อยตรงริมเป็นช่วงๆ
ลายกระดาษทองที่แปะประดับ เหมือนเศษกระดาษขยำแปะ มากกว่าจะเรียกว่าลาย ถึงกระนั้นก็สัมผัสได้ถึงความตั้งใจของคนที่ทำขึ้นมา

คนธรรมดาอาจจะใช้เวลาทำตุงงามๆ ได้ในเวลาไม่กี่วัน แต่สำหรับไอ้แก้ว อาจจะเป็นเดือนหรือหลายเดือน ไม่ง่ายเลย สำหรับคนไม่สมประกอบเช่นนี้

ลุงจ่าถึงกับปาดน้ำตาเมื่อได้เห็นผืนตุง ผู้หญิงหลายคนถึงกับเอามือปิดหน้าร้องไห้โฮๆ ช่างเป็นภาพที่สะเทือนใจเหลือเกิน

“เอ้า พวกเรา เอาไปแขวนให้มันที ถือว่าช่วยมันเอาบุญนะ”

สามอาทิตย์แล้ว ที่ทั้งงานบุญและงานเศร้าได้ผ่านพ้นไป ครูบากวาดลานหน้าวัด ก็หยุดมองดูตุงของไอ้แก้วที่ไหวอยู่เอื่อยๆ ตุงของคนยาก แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจที่แสนจะบริสุทธิ์ ชาตินี้เอ็งอาภัพนักแก้วเอ้ย แต่ใจของเอ็งช่างงดงามนัก กุศลบุญใดที่เอ็งได้ตั้งใจทำไว้ในชาตินี้ ขอกุศลนั้นนำเอ็งไปสู่ภพภูมิที่ดี เกิดชาติหน้าฉันใด ก็ขออย่าได้อาภัพเหมือนชาตินี้เลยนะ แก้วเอ้ย…

ขอขอบคุณที่มา: พันทิปดอทคอม

กดแชร์บทความ

error: Content is protected !!