เพชรตางู – เรื่องเล่าเขย่าขวัญ

สมภพ เป็นนักศึกษาคณะโบราณคดีปีสุดท้ายแล้ว ที่ผ่านมาเขาได้ออกฝึกภาคสนามมาตลอด ทุก ๆ ครั้งที่ไปตามสถานที่ต่าง ๆ สมภพรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับโบราณวัตถุและโบราณสถานต่าง ๆ ที่มีความสวยงามและสถาปัตยกรรมที่แตกต่างกันออกไป

เขาเริ่มต้นการศึกษาโบราณสถานและโบราณวัตถุจากสถานที่จริง เขามีคุณลักษณะที่นักโบราณคดีที่ดีพึงมี การจดจำและเข้าใจศิลปะของยุคสมัยต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี จนเพื่อน ๆ และอาจารย์ต่างมองว่า สมภพคงเป็นนักศึกษาโบราณคดีที่เก่งและมีอนาคตไกลอย่างแน่นอน

แต่แล้วคืนหนึ่ง ขณะที่สมภพกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องพัก เขาได้ยินเสียงประหลาดดังมาจากหน้าประตูห้อง เมื่อเปิดประตูออกไปก็ไม่พบอะไรเลย จากนั้นครู่ใหญ่เขาก็ได้ยินเสียงนั้นอีก ครั้งนี้เสียงดังชัดเจนขึ้น ฟังดูแล้วคล้ายเสียงโซ่ตรวนที่ลากไปกับพื้น และเสียงนั้นก็มาหยุดตรงหน้าห้องของสมภพ

เขารีบเปิดประตูออกไปดู แต่ไม่พบอะไรหรือใครเลย…

เวลาผ่านไปประมาณยี่สิบนาที สมภพได้ยินเสียงลากโซ่ตรวนนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เสียงดังอยู่ในห้องนี่เอง! สมภพตกใจมาก เขาจึงพูดออกมาว่า

“น…นั่นใครน่ะ ต้องการอะไรจากผม?!!”

ทันใดนั้นเอง สมภพก็ได้เห็นร่างของผู้หญิงคนหนึ่ง สวมชุดแบบชาวพม่ายุคโบราณ เธอจ้องมองสมภพและพูดออกมาคำหนึ่ง ซึ่งในตอนนั้นสมภพไม่รู้ว่าคำนั้นหมายถึงอะไร เธอพูดคำนั้นซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น สมภพจึงพูดออกไปว่า

“ผมไม่รู้ว่าคุณต้องการอะไร แต่ถ้าผมสามารถช่วยได้ ผมจะทำตามที่คุณขอ…”

แล้วร่างนั้นก็หายไป แต่เสียงโซ่ที่ลากไปกับพื้นก็ยังคงดังอยู่ แล้วค่อย ๆ เงียบหายไปในที่สุด

เช้าวันรุ่งขึ้น สมภพรีบไปพบอาจารย์ที่คณะโบราณคดี เขาถามอาจารย์ว่าคำนั้นมีความหมายว่าอย่างไร คำที่เขาได้ยินจากหญิงผู้นั้นเมื่อคืนนี้ เมื่ออาจารย์ได้ฟังจึงบอกกลับมาว่า คำนั้นคือ กำไลงู

สมภพนิ่งไปชั่วขณะ อาจารย์จึงพูดออกมาว่า

“ในกรณีอย่างนี้ เธอควรกลับไปทบทวนดูให้ดี ว่าเธอได้ไปทำอะไรในสถานที่ไหนบ้าง”

สมภพกลับมานั่งทบทวนเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่จะเกี่ยวข้องกับกำไลงู แล้วสมภพก็นึกออก!!

ในครั้งที่เขาเคยไปฝึกภาคสนามที่โบราณสถานแห่งหนึ่ง เขาได้พบกับกำไลงูหนึ่งวง ขณะที่กำลังปัดฝุ่นทำความสะอาดอยู่นั้น เพชรที่ติดเป็นตาของงูได้หลุดออกมา สมภพนำเพชรที่หลุดออกมานั้นใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ และถือกำไลไว้ในมือ แต่แล้วก็มีเสียงตะโกนมาว่า

“ทุกคนหยุดทำก่อน เขาไม่ให้เราขุดที่นี่แล้ว”

แล้วทุกคนก็วางมือจากงาน แล้วเดินออกไปด้านนอก สมภพวางกำไลลงที่เดิมแล้วเดินออกมา เย็นวันนั้น อาจารย์ให้นักศึกษาที่มาฝึกภาคสนามเดินทางกลับกรุงเทพฯ ก่อน ส่วนอาจารย์จะอยู่ดูความเรียบร้อยแล้วจึงจะกลับตามไปทีหลัง เมื่อสมภพเดินทางถึงกรุงเทพฯ เขาจึงรู้ว่า เพชรเม็ดนั้นติดมากับเขาด้วย

ตอนนั้นสมภพรู้สึกกังวลมาก เพราะเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะนำเพชรเม็ดนั้นติดตัวมาด้วย สมภพเคยได้ยินเรื่องราวเจ้าของตามมาทวงของอยู่บ่อย ๆ เขาจึงยิ่งกังวลมากขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า อีกทั้งสมภพก็ไม่ได้ประสบเรื่องเลวร้ายใด ๆ เลย เขาจึงลืมเรื่องเพชรตางูนั้นไปเสียสนิท

จนกระทั่งคืนที่เขาได้พบกับหญิงสาวชุดเหมือนชาวพม่าโบราณ ขาแขนถูกล่ามโซ่ไว้ สมภพจึงใคร่ครวญและคิดว่า เธออาจเป็นเชลยที่ถูกจับมาจากพม่า และถูกล่ามโซ่ทรมานจนตายในที่สุด สมภพเชื่อว่า หญิงผู้นั้นอาจเป็นสตรีชาววัง เพราะมีสมบัติเป็นกำไลทองรูปงู ที่ประดับด้วยเพชรและอัญมณีหลากสีมากมาย

หลังจากสมภพรู้ความต้องการของหญิงผู้นั้น เขาจึงรื้อค้นตู้เสื้อผ้าและก็ได้พบกับอัญมณีเม็ดนี้อยู่ด้านในสุดของตู้ สมภพพามันกลับไปที่โบราณสถานแห่งนั้นอีกครั้ง เขาค้นหากำไลงูวงนั้นจนพบ และเขาก็นำเพชรตางูใส่กลับเข้าไปไว้ในกำไลตามเดิม

ต่อมาไม่นาน สมภพฝันว่าเขาได้พบกับหญิงผู้นั้นอีก แต่ครั้งนี้ใบหน้าของเธอดูสดใสขึ้น แม้จะยังมีโซ่ตรวนพันธนาการอยู่ก็ตาม…

error: Content is protected !!