เอาผมกูคืนมา – เรื่องเล่าเขย่าขวัญ

หลานสาวภรรยาของผม เธอชื่อว่า น้องปิ่น กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่หนึ่ง มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

น้องเล่าให้ฟังว่า เมื่อไม่นานมานี้ได้งานพิเศษทำนอกเวลาเกี่ยวกับการขายสินค้าที่ห้างแห่งหนึ่ง ปิ่นเป็นเด็กสาวหน้าตาดี ผิวขาว หุ่นดี พูดจาฉะฉาน มีสัมมาคารวะกับผู้ใหญ่ น้องอยู่กับแม่เพราะพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีมาแล้ว น้องมีผมสีดำ ยาวประบ่า ซึ่งก็ดูน่ารักเหมาะกับน้องดี

แต่เมื่อเดือนก่อนที่ทำงานมีการจัดโปรโมชั่น ทางร้านเลยอยากให้น้องแต่งตัวสวย ๆ ใส่ชุดเหมือนพริตตี้อะไรแบบนั้น ซึ่งปกติเธอจะใส่แต่เสื้อขาวกับกางเกงเข้ารูป ผู้จัดการที่เป็นผู้หญิงเลยแนะนำว่า ถ้าใส่ชุดนี้แล้วปิ่นไว้ผมยาวจะสวยมาก ปิ่นเลยบอกว่า “เดี๋ยวหนูจะไปหาซื้อผม เอามาต่อก็ได้ค่ะพี่”

อีกสองวันต่อมา น้องเลยไปหาซื้อผมที่ตลาดแห่งหนึ่ง ซึ่งพอดีว่ามีร้านมานั่งขายผมแฮร์พีชอยู่ ปิ่นสนใจเลยลองเดินเข้าไปดู เธอลองหยิบดูทีละปอยและไปสะดุดกับผมปอยหนึ่ง สีดำสนิทเงาสวยมาก คนขายเธอบอก

“ชอบไหมน้อง พี่ลดให้นะ ปกติพี่ขายพันสอง แต่กับน้องพี่ให้หกร้อย เอาไหม?”

น้องปิ่นยิ้ม จากนั้นเธอก็ลองเอามาทาบกับผมข้างหลัง ซึ่งมันเข้ากับใบหน้าเธอมาก เธอเลยตกลงซื้อมา

หลังจากกลับมาที่ห้องพัก พอปิ่นเปิดประตูห้องเข้ามา เธอก็ยกมือไหว้น้าวิภา (แม่น้องปิ่น) น้าวิภายิ้มแล้วถามปิ่นว่า “วันนี้เหนื่อยไหมลูก แม่ทำกับข้าวไว้รอแล้ว ไปอาบน้ำก่อนเถอะ” น้องยิ้มแล้วพยักหน้าให้แม่ เธอวางกระเป๋าแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป แต่น้องต้องแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงแม่พูดว่า

“หนูเป็นเพื่อนน้องปิ่นหรือลูก? เข้ามาก่อนสิ เดี๋ยวกินข้าวด้วยกันเลย”

ปิ่นรีบเอาผ้ากระโจมอก แล้ววิ่งพรวดออกมาจากห้องน้ำ แล้วถามน้าวิภาว่า

“เมื่อกี้แม่คุยกับใคร?”

“เพื่อนลูกไม่ใช่หรือ แม่จะเดินมาปิดประตู เห็นยืนอยู่หน้าห้องมองมาข้างในห้องเราด้วย” น้าวิภาบอก

“ไม่มีแม่ หนูมาคนเดียวนะ!”

“สงสัยเขามาหาคนผิดห้องมั้ง ไม่รู้ไปไหนแล้ว”

ปิ่นก็เข้าใจว่า สงสัยเขาจะมาผิดห้องจริง ๆ เธอเลยไปอาบน้ำต่อ เสร็จแล้วก็ออกมากินข้าวกับแม่

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว น้องปิ่นเลยเอาผมปอยนั้นออกมาให้แม่ดู แกถามน้องว่าซื้อมาทำไม ปิ่นบอกว่า “ก็เอามาใส่เวลาทำงานไงแม่ เดี๋ยวหนูจะใส่ให้แม่ดูนะ ว่าสวยไหม”

น้องเดินไปใส่ผมตรงหน้ากระจก แล้วหันหลังกลับมาให้แม่ดู น้าวิภายิ้ม แล้วพอสายตาเหลือบมองไปในกระจก แกเลยบอกปิ่นว่า “นี่ก็ดึกแล้ว…เข้านอนกันเถอะ” สองแม่ลูกจึงพากันเข้านอน

เวลาผ่านไปประมาณตีสอง ปิ่นเกิดปวดท้องเลยออกมาเข้าห้องน้ำ น้องปิดประตูห้องน้ำเสร็จกำลังจะนั่งทำธุระ พลันสายตาเหลือบไปเห็นเงาสีดำ เป็นรูปร่างผู้หญิงผมยาว ผมแผ่พาดมาเต็มบนผนังห้องน้ำ แล้วมีเสียงกระซิบของผู้หญิงคนหนึ่ง ดังแผ่ว ๆ มาที่ข้างหูว่า

“อยากผมยาวทำไมมึงไม่ไว้เอง!”

ปิ่นสะดุ้งสุดตัว รีบเปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินกลับเข้าห้องไป ด้วยความกลัวน้องจึงไปกอดแม่ไว้แน่น แต่ปรากฏว่า ตอนนี้ร่างที่กอดนั้นไม่ใช่แม่! ร่างนั้นนอนตะแคงตัวหันไปอีกฝั่ง แต่หัวหันกลับมาจ้องหน้าปิ่น เป็นผู้หญิง ดวงตาแดงก่ำ ร่างนั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันแหบพร่าว่า

“เอาผมกูคืนมา!”

แล้วหัวของผู้หญิงคนนั้นก็หลุดจากบ่า หลุดกลิ้งไป เธอตกใจสุดขีด กรีดร้องสุดเสียงจนสลบไป

เธอฝันว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดสาวออฟฟิศ ข้ามถนนแล้วถูกรถชนจนเธอตายคาที่ ภาพตัดมาที่ศพเธออยู่ที่โรงพยาบาล ปิ่นเห็นแขนของใครคนหนึ่งซึ่งกำลังบรรจงตัดผมสีดำเงางามจากศีรษะเธอ เอาใส่ถุงพลาสติก แล้วยื่นให้ผู้หญิงคนหนึ่งรับไป

…หรือว่านี่จะเป็นผมที่น้องซื้อมา แต่แล้วจู่ ๆ ศพในฝันก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง แล้วชี้มาตรงหน้าน้องและพูดว่า

“ใช่! นี่ผมของกู!”

ปิ่นสะดุ้งตื่นทันที และพบว่าตอนนี้ น้าวิภาเอาพระมาคล้องให้ที่คอและเอาฝ้ายมาผูกแขน คำแรกที่แม่บอกน้องคือ

“หนูเอาผมนี้ไปคืนเขานะลูก เอาไปไว้ที่วัด ฝังดินแล้วจุดธูปบอกเขาด้วย”

“ท…ทำไมแม่รู้ล่ะคะ”

“เมื่อกี้ลูกร้องกรี้ดเสียงดังจนแม่ตื่น คิดว่าคงฝันร้ายแน่ แม่เลยเอาพระกับฝ้ายมาใส่ให้ มันมีเสียงเคาะประตู แม่เลยเดินไปดูที่บานเกล็ด ก็เป็นผู้หญิงคนที่แม่เจอตอนหนูกลับมานั่นแหละ พอไปเปิดประตู เขาบอกว่า น้าช่วยบอกลูกสาวให้เอาผมหนูไปคืนด้วย หนูรักผมของหนูมาก เอาไปไว้ที่วัด ฝังดินไว้…”

“เจ้าของผมเขามาทวงคืนเหรอคะแม่!”

“แม่ก็กำลังจะถามต่อ แต่เขาเอียงหัวลงแล้วเดินลากขาไป แล้วค่อย ๆ หายลับไปกับตาแม่เลย”

สุดท้ายแล้วน้องปิ่นก็ตัดสินใจเอาผมนั้นไปที่วัดกับแม่ในเช้าวันนั้นเลย โดยนำไปฝังดินไว้ตามที่เธอบอกและทำบุญสังฆทานให้เธอด้วย เรื่องราวทั้งหมดก็มีเท่านี้ครับ

ขอขอบคุณที่มา: คุณหาญ ใจสิงห์

error: Content is protected !!